Круг од триаголник

Кога тој подзастана со четири уклучени трепкачи, се осветли неговото лице за момент од фаровите на колите што одеа во спротивна насока. Како брза мисловна секвенца ѝ надојде моментот од пред неколку часа. Одејќи во гужва каде немаше тротоар наидоа на бара со кал, тој ја повлече за да ја поминат маалската уличка, а една залетана кола ќе им ги скршеше нозете и на двајцата. Замолче исто како и тогаш, преплавена од страв, од помислата што можеше да им се случи во тој дел од секундата и се исклучи од светот во истиот миг, не забележувајќи го пцуењето на збеснатиот возач низ подотворениот прозор. Се врати назад кога од ново се осветли неговото лице од некои далечни фарови. „Внимавај повеќе, те молам“ промрмори и го бакна за добра ноќ.

Тркна до трафиката да купи весник. Прочита некој дел од наслов „...не го дава името и по цена на ...“, си помисли како треба да прифатиме друго име за надворешна политика. За домашна употреба – Република Македонија. За надворешна – Македонија. Се насмевна задоволно, во левата рака го свитка весникот и додека мафташе со него, во десната ја вртеше пет-денарката што ѝ ја вратија како кусур. Газеше полека по полу-скапаните ливчиња кои како полни жолти сунѓерчиња џврцкаа дожд под притисокот на нејзините патики. Погледна нагоре. Баш во тој дел зградите го ограничуваа небото во еден голем триаголник.

Као што моеш

Има денови кога се оди како што не треба. Стануваш во 7, пешачиш до факс пола саат за да седиш таму еден саат, после се враќаш назад, спиеш малку, ти откажуваат гледање луѓето што сакаш да ги видиш, за 5 саати пак час и одиш пак пола саат до факс на предавање на кој не познаваш никој и се чувствуваш како сираче или квадрат, асистентот те заебува со неприсуство па немаш избор и си тргаш назад дома.

Ставаш слушалки и преку мобилен слушаш радио зашто немаш доволно место за сопствена плејлиста и слушаш што ќе пуштат на лајф радио или равел. За среќа е некоја повесела песничка, сонцето грее, му се радуваш, пред тебе паѓа сув жолт лист и си викаш „колку убав ден“. И сфаќаш дека си сам/а и нема со кого да се радуваш на ваков ден и да отидеш да се тркалаш во парк низ лисјата. Жешко е и ти се јаде сладолед, нема никаде во близина и како дете се радуваш на маалската продавничка што ја здогледуваш за 10 минути. Нема многу избор, па купуваш мразен сладолед каков што никогаш не купуваш и тоа со вкус на јагода - како што никогаш не купуваш. Го јадеш весело зашто ја нема мама или баба да ти вика дека мразот не е добар за грлото, а и да смениш вкус е супер на ваков ден. Си пешачиш и лижеш без да ти биде гајле дали некој тип во моментот кога ќе те здогледа замислува нешто друго во врска со тебе и твојот мразен розов сладолед. Песничките ти свират на уво, се чувствуваш како во спот, ги допираш ѕидовите на зградите и високите трефки, шеташ со сладоледот и таман го дојадуваш сфаќаш дека си пред продавница на Краш, си викаш „зошто да не“ иако е ручек време, влегуваш и си купуваш сто грама каролинки како што ги нарекуваше како дете, а всушност се чоколадиран ориз.
Си грицкаш весело од чоколатцата и таман доаѓаш дома, спикерот на лајф радио ја „завршува денешната емисија со пословицата или ако сакате - поговорката: Живеј го животот као што моеш, ако не моеш да го живееш као што сакаш“.

Манч-мелоу

Долго време се туркав низ темницата за конечно да го почувствувам мирисот на мојот дом, кој и покрај се' не ми беше толку важен како неговиот мирис кога ме држеше во прегратка. И туку што го видов, мојот јазик се рашири покажувајки ги сите заби во мојата уста, но неговото смирено лице уште во моментот ми најави дека прегратката ке биде кратка, на што не обрнав многу внимание, се' додека навистина немав време ниту да го почувствувам допирот на неговата маица под моите пазуви. Додека стоев збунета, но сеуште срекна од помислата дека сум до него, го видов како се поздравува со неа. Долго. И ја бакна во средното око, а потоа во десниот образ. Таа што ја нарекував мојата најдобра другарка.

,,Па, добро“, си реков, ,,се зближиле поради мене, додека јас не бев тука“ иако знаев дека не е само тоа, не сакав да помислам на ништо друго и уште во следниот момент отидов до стаклената табла на која на една реклама цртаа заситени органски соединенија и каде фотографот Цуки редеше колачи во форма на пирамида. Веднаш штом ја заврши, со договор без ниту еден кажан збор, двајцата почнавме лакомо да ги јадеме манч-мелоуата од пирамидата, секој од својата страна. Со аголот на левото око можев да ги видам нив, каде што се гушкаат и тој ја бакнува во окото, па во образот. Сепак, во моментот, поважно ми беше да се дојаде кулата од манч-мелоуа кои лакомо ги пикав во устата оставајки чоколадо по целото лице и раце.

Внатре не прекина да врне дожд.

Црната мачка

17 Јуни, 2007 - 22:42

Се тегнев во кревет откако ме подразбудија сите можни варијанти на домашни тропања и се обидував да се убедам да ги отворам очите за почеток на новиот ден. Полека, полека, се осмелив да ги отворам кога видов мачка до мојот кревет која ме гледаше со дречливо зелени очи. Ја погалив па се потегнав уште малку. Се свртев и пак ја погледнав мачката и сфатив дека не е мојата. Оваа беше скроз црна, мојата беше сиво-бела, не знам како сум можела да ги измешам. Сепак, не се чудев премногу, се излежував уште некое време мижејќи и отворајќи ги очите од време на време.

Си спремив корнфлејкс и чучнав пред телевизор да видам што има, а мачката полека со познатиот мачешки од дојде до мене и си чучна и таа. Мислам дека сериозно ја забележав кога тргнав за на факултет а таа одеше по мене, грациозно следејќи ме со тие чудни дречливо зелени очи. Ми се виде интересно, не се прашував од каде се појави, туку зошто ме следи.

На предавање седна на масата до мене, ама уште почудно беше што ниту еден професор не промр’чи зошто има животно на неговиот час. Некој од колегите ме праша нешто за материјалот на што бев незаинтересирана да одговорам, па го прашав како му се допаѓа мојата црна мачка, а на тоа тој ме праша на која мачка мислам.

Дури тогаш дојде моментот кога сфатив дека јас сум единствената што ја гледаше мачката. Отидов да пијам вода, таа беше до мене, отидов во читална, таа пак седна до мене. Избегав во кабината во јавното вц и таа наеднаш се појави таму. Почна да ми станува чудно и морничаво, па наместо на останатите предавања си отидов дома.

Цел пат го поминав во брзање и повремено вртејќи се назад да видам дали мачката оди зад мене, а таа секогаш беше таму, мирно следејќи ме. Не знаев што да правам ниту како да се ослободам од неа. Се’ што ми изгледаше интересно на почетокот, сега престана да биде смешно. Се чуствував како некој да ми го окупира просторот и сака да ме загуши иако се’ што таа правеше беше едноставно следење на мојот чекор и гледање со тие чудни дречливо зелени очи.

Си легнав уште пред да се стемни сакајќи да не ја гледам, но таа беше таму, во секој агол од моите мисли, од мојот сон. Се вртев на секое нејзино појавување и на секое будење ја гледав до мојот кревет каде што директно ме гледа во очи, пореална од се’ што сум можела да замислам. Беше една од најдолгите ноќи што сум ги проживеала во вртење, превртување, мижење и будење и конечно и ставив крај околу изгрејсонце кога станав целата препотена од загриженост.

Се почуствував како Раскољников. „Па јас не убив никого!“ си помислив. Размислував цело време, кроев филмови, крпев сеќавања, правев ретроспектива на целиот мој живот. „Што сум згрешила за да го заслужам ова прогонување?“ се прашував како да сум најголемата жртва на светов. Мачката седеше до мене и како да ми ги ставаше тие мисли во главата со тој нејзин ужасен поглед. Не можев повеќе, мислев дека полудувам, всушност, сигурна бев во тоа. Во истата состојба преседов три дена, седејќи во згрчена состојба на мојот кревет, грицкајќи го ноктот на десниот палец и гледајќи во една точка во подот, така што таа да не влегува во видното поле. Но, знаев дека е таму, го чувствував нејзиното црно присуство со дречливо зелени очи и не морав да ја вртам главата за да го докажам тоа.

Тогаш, ѕверејќи се во аголот на подот, се сетив и престанав да го грицкам ноктот. Не знаев дали е тоа вистинската причина, но вредеше да се обидам. Се облеков на брзина и со мачката зад моите петици, брзајќи отидов да му се извинам.

Недела

8 Мај, 2007 - 20:30



Овој расказ заедно со „Два погреба и венчавка“ беше испратен на жанровскиот конкурс за Електролит март/април... овој беше само пофален и ќе биде објавен во следната Маргина, додека трето место освоила Ина Пешевска со симпатичниот расказ „Недела, слатка недела“, кој се разбира не е „краден“ од ниедна страна (тој на Ина е пуштен на конкурсот после мојот, така што нема шанси мојот да потсетува на нејзиниот) иако во критиката тие два се споредени и не само по насловот „“Недела” од Ши (од жанровскиот конкурс) - не само насловот потсетува на расказот на Ина Пешевска: самосвесна и самосвојна женска проза со нагласен “женски” ракурс; зад тврдоста и самосвесноста сепак пробиваат нежни лирски тонови и потребата од љубов, признавање и разбирање, не?:-).“ Прво место освоила Нада Бувљак со расказот „Наследство“. Им честитам на сите! А мојот расказ се мислев дали да воопшто да го објавам, сепак еве го, а после овој неуспешен обид за пишување на откриен интимен расказ, ќе си се задржам на пишување скриени интимни раскази :) А да, и не пишувам веќе на жанровскиот конкурс:)
Недела

Таква беше рутината - секоја Недела попладне како по таен договор, тој доаѓаше кај неа. Јадеа индиска храна, гледаа филм на пиратско ДВД, имаа секс, па таа го бркаше да си оди пред да дојде 2 еј-ем. Преку цела седмица повремено се слушаа, се гледаа овде-онде, но знаеја дека ништо не испуштаат и дека следната Недела како и сите останати ќе биде само нивна.

Таа Недела, тој отиде до ресторанот за индиска храна, потоа купи филм од некоја дива тезга, и за прв пат сврати до цвеќарница за неа. И’ купи еден голем убав Сончоглед, за кој одамна знаеше дека е нејзино омилено цвеќе, но знаеше и дека таа мрази подароци колку што ги мрази ружите. Се наоружа со храброст, со Сончогледот во одбранбени редови и заѕвони на вратата. Беше изненаден од пријатното заблагодарување, и таа веднаш го стави цвеќето во шарената вазна на трпезариската маса.

Оваа Недела нешто беше поразлична од другите, ни самиот не знаеше зошто. Го изгледаа лигавиот романтичен филм додека јадеа од книжните тањирчиња со отпакувана алуминиумска фолија од страните. „Чудно“, си помисли тој, но таа како да беше разнежнета од филмот. Или од Сончогледот, можеби.

За миг по почетокот на одјавната шпица, алиштата се влечеа по подот околу троседот, а тие се најдоа во таква прегратка, од каква што никој никогаш не би можел да ги оддели. Се движеа во ритамот на звуците што заедно со раната пролет доаѓаа низ отворениот прозорец. Неа за прв пат во мислите не и се мотаа прашања дали е доволно убава, дали косата и е доволно сјајна, дали кожата и мириса на лаванда или дали тој нема да примети дека и потпораснале влакната на нозете. Таа Недела, за прв пат заедно се искачија до сите врвови натрупани од енергија што двајца може да ја чувствуваат еден за друг. Сеуште задишана од брзиот ритам на срцето, како да се струполи врз него и го зтскри нејзиното лице во неговата прегратка, а тој почувствува солзи на неговиот образ. Таа Недела, таа целосно му се препушти и тој тоа го знаеше. Облеана во солзи, со потечено лице и црвен нос, таа сеуште му изгледаше како најубавата жена на светот. Ја сакаше повеќе од се, сега, кога знаеше дека конечно е негова. Таа се поттргна колку да го гледа во очи. „Глеј повреди ме... ќе ти ги исечам јајцата“ низ солзи и смеа му рече. Тој се насмеа и цврсто ја гушна, преплетувајќи ја едната рака во нејзината коса како што во тој момент беа испреплетени нивните тела.

Таа посебна Недела, во 2 еј-ем, за прв пат таа не го избрка да си оди.

Два погреба и венчавка

22 Април, 2007 - 20:05

„напиши расказ во стилот на... (верувале или не!) шпанска серија!“ - Електролит - март/април 2007

„Наташка, разбуди се“ со мил глас ја будеше баба и’ Душка.
„мммм… “ пром’мла таа рассонувајќи се. „Колку е саат?“
„Седум. Ќе одиме со дедо ти во Битола, еве ти го клучот од нашиот стан, дај и’ го после на мајка ти“
„… што ви текна сега да одите?“
„Умрела баба Митра, Бог-да-ја-прости“
„Добро бабо… поздравете таму“ рече и пак се преврте во кревет.
____
„Ало, дадо, што правиш?“ и’ се јави Христина на сестра и’.
„Еве, на работа“ и’ одговори Весна, мајката на Наташа. „Имам клиенти.“
„Абе… мама и тато тргнале за Битола. Чичо Тасе умрел.“ и рече на брзина.
„Оф, леле… па долго беше болен… Жал ми е за тато, сите браќа му отидоа… Ако овој беше толку терсене, пак е тажно.“ се пожали.
„Тоа е… нека е тато здрав и жив. Ај, ќе се чуеме подоцна, да видам дали стигнале“ одговори и ја спушти слушалката.
____
Ѕвонењето на телефонот кое Наташа го мразеше најмногу од сабајле ја натера да стане и да отиде до дневната соба.
„Ало!“ извика нервозно и со длабок глас.
„Те разбудив? Извини мило“ рече мајка и’.
„Баба ти отишле за Битола?“
„Да, ме разбуди кај 7, сега колку е?“ праша зевајќи.
„11. Ти кажа дека ќе одат кај дедо Тасе на погреб?“
„Не бе мамо, кај баба Митра???“ одговори зачудено.
„Како бе, сега ми се јави тетка ти, рече Тасе дека умрел?“
„Не бе мамо, спиев, ама не сум до толку. Рече дека е баба Митра. Од дедо Митре, брат му на дедо, со син Мендо што е к’о Досе од Бегалка…“ почна да објаснува.
„Не се прави многу паметна, знам која е баба Митра. Зошто тогаш тетка ти ми рече дека е Тасе?“ се запраша.
„Што ве знам, сите сте како расипан телефон“ и реков.
„Ајде, ајде, доста. Продолжи да спиеш.“ рече.
„Чао.“
___
„Здраво, Весне. Марга овде.“
„Здраво Марге, како е во Битола?“
„Слушна за Митра?“
„Абе ми се јави сестра ми, ми рече чичко Тасе дека умрел, а мајка ми и’ рекла на Наташа дека била Митра! Значи Митра е, а?“ праша.
„Леле, да се чудиш. Двајцата!“
„Како бе двајцата?“
„Па бевме синоќа да бдееме кај чичко Тасе, цела вечер. И баш тогаш накај 2 сабајле умрела и Митра! Можеш да замислиш?“
„Не ми се верува….“
„Да… арно рекле, најголемите душмани Господ заедно ги зема..“
„Е, да. Дури беа живи, очите ќе си ги ископаа. Откако умре Митре, само се караа за нивите која е - чија е.“
„… и сега во ист ден си умреа. Пу пу.. душман да немаш на Светов.“ продолжи братучетката.
„Добро… моите тргнале за натаму, мислат само Митра дека умрела. Не знам кој ќе му каже на татко ми, се плашам да не го стрефи срцето. Ќе и’ речам на Христина да му каже откако ќе стигнат.“ со туфкање рече Весна.
„Добро, јас одам да се спремам за на погреб. Се слушаме“ беше кратка.
___
„Еј, мамо, си дојде?“ без да ја погледне праша Наташа додека јадеше и гледаше телевизија.
„Да, остај… каков ден…“ искоментира Весна вадејќи ги работите што ги купила по пат од продавница.
„Стигнале баба и дедо?“ праша џвакајќи.
„Да. Инаку Митра била…“
„Гледаш дека не бладам?“ праша задоволно.
„…. и Тасе“ се доискажа мајка и’.
„Аман бе? Сериозно?“ престана да џвака.
„Да.“
„Ајдее… шпанска серија“ се насмеа. „Извини!“ додаде.
„Ми се јави тетка ти Марга, ми кажа.“
„Пак оговаравте? Ептен сте си погодени“ пак се насмеа. Мајка и’ ја погледна луто. „Извини, знам дека не е за смеење, ама ептен сте ми смешни“ дофрли.
„Што сакаш за ручек?“ ја праша за да го прекине разговорот.
___
„Добар ден, Васке. Како си?“ баба Душка ја праша фризерката.
„Оооо, Душке, од кога те немам видено! Што наваму?“ ја праша.
„Умрела снаата Митра, па погребот е денес.“ одговори.
„Бог да ја прости. Онаа од Митре?“ допраша.
„Да, таа.“
„Таков е животов. Не знаеш кога ќе си одиш.“ констатира.
„Така е.“ воздивна Душка.
„Со фарбање?“ праша.
„Не мора, не одам на свадба“ одговори Душка.
___
„Слушај, Кика, и Митра умрела.“ подоцна и’ се јави Весна на сестра и’.
„Знам, им се јавив на мама и на тато. Стигнале, ама никој не му кажал на тато за брат му. Може нема да стигнат на двата погреби, во исто време биле.“
„Како бе, никој не му кажал? Па брат му е?!“ се зачуди.
„Така, јас и’ кажав на мама да му каже кога ќе мисли дека е најдобро.“
„Добро си направила. Уште да му се слоши на тато, што би правеле?“ реторички си се запраша Весна.
„Слушај, ќе одам и јас за Битола, да не ги оставам сами.“ додаде Христина.
„Добро, оди. И известувај ме што се случува“ рече Весна и продолжи да готви.
___
„…И така ти велам Душке, го чекам чупево да дојдат со мајка му за да ги запознаеме со оној братучедот од мажот ми, греота се на старост да бидат сами. Вака барем таа ќе му ја гледа куќата, а тој ќе ја чува.“ се сврти муабетот во фризерницата.
„Добро бе, Васке, се немаат ни видено?“ праша баба Душка.
„Да де, сега ќе се видат. Туку тој суртук е ептен, ама жал ми е за чупево, остаре немажена. Цел живот само за браќата и татко му работеше.“ додаде Васка.
„Туку… а да почекаш малку? Имаме ние еден внук за женење… а?“
„Чиј е тој, мори, Душке?“ праша заинтересирано.
„Од Митра, де, Менде. Остана сам сега, нема кој да го гледа. Цел живот мајка му му ги пребираше девојките, ниедна не беше доволно добра за него. И ене го, остаре и тој, а сега нема да има кој да му ги пере гаќите. А има два стана, едниот за него го токмеше, другиот таа да седи. Сега празни ќе бидат.“
„Е, па, ај к’о велиш, да ја откажам средбава, можи ќе се бендисаат.“
___
„Дадо, тргам јас за Македонски Брод.“ и’ рече Христина на Весна по телефон.
„Што те натерало натаму да одиш? Мама и тато кај се?“ праша зачудено.
„Ги оставив во куќата, веќе неколку дена тажи тато што не му кажаа за брат му.“ одговори. „Одам да го носам Мендо, мама нашла некоја жена за мажење.“
„Ајде??? Па само неколку дена поминаа откако умре Митра?“ се изначуди Весна.
„Да, ама таков е животот. Чувај му среќа да се бендисаат!“ се насмеа весело Христина.
„Добро, нека ти биде. Сега и мама и ти стројници станавте, а?“ се насмеа и Весна.
„Остај. Ајде, поздрав!“
„Чао…“ уште не рече Весна кога се спушти слушалката од другата страна.
____
„Еее… тето, кај си? Конечно си дојде, а? Скоро цел месец помина таму.“ праша Наташа.
„Еве да ве израдувам… Менде ќе се жени!“ се насмеа победнички.
„Ијаа… стварно? Се бендисаа кога се видоа, а?“ се насмеа Наташа.
„Да, бе. И после Мендо за 8ми Март, купил мобилен, па бил до Македонски Брод, па и’ честитал…“ почна да раскажува.
„Не зафркавај?! Ама ти се модерни стројничкиве приказни.“ се засмеа уште посилно.
„Да, да… и таа му рекла да чекаат да поминат четириесет дена од погребот на тетка Митра, и сега кај и да е за некој ден ќе се пресели кај него, па здравје и свадба ќе правиме!“ довикна Христина.
„Ех, што сте виее… па и младите од по пеесет години. И чекаше мајка му да умре за жена да си најде, хе хе хе“ почна да се потсмева Наташа.
„Мало, ти доста!“ се подналути Весна, па се сврте кон сестра и’ „Значи како сте ја наредиле со мама…“
„Да, па биле до кај нив после, да ја видат невестата. Се’ е готово, па мама кума ќе биде!“ весело рече Христина.
„Е па, ај, за арно нека е. Си за кафе?“
„Никогаш не одбивам. Мора малку, за најдобрата стројничка!“ си се пофали и двете слатко се насмеаја.

Чамец

26 Февруари, 2007 - 18:06

Пловеше низ убавата ноќ, веслајќи со едно весло на едната, па на другата страна, вртејќи се наоколу во ритамот на рацете и длабоко вдишувајќи. Месечината беше колку третина од целото небо како и обично, а тој се враќаше со богатиот улов на ѕвезди. Внимателно си го паркира чамецот под дрвото, го заврза за да не му одлета и полека газејќи на облаците за да не пропадне се придвижи до Седиштето.
Тоа беше една стара напуштена католичка црква од Југот, која сега ја користевме како база за измислување на нови уметности. Внатре, распоредени во групи, едни цртаа стикери, други сечеа хамери, трети фарбаа платна, четврти редеа сликички на стар печатач за каталогот, петти сецкаа колажи, шести лепеа слики на стари компјутери од далечниот 21 век. Се поздрави со сите, ја лупна полната мрежа со ѕвезди на масата пред мене, и повторно го опфати еуфоријата што сите ја чувствувавме пред некој настан, кога се спремаше нешто навистина големо, нешто поголемо од нас, како што беше во тој момент. Ние бевме творците на она што беше заборавено, крпевме парчиња од нашите души и ги обновувавме сликите од нашите соништа.
Ги оставив да ги отплеткуваат ѕвездите од мрежата, се прошетав кон местото каде некогаш имало олтар, па се доближив до левиот ѕид, застанав покрај прозорецот и се загледав кон дрвото, на благата светлина од Месечината која сеуште зафаќаше третина од целото небо.
„Доколку чамецот не беше заврзан, каде ли ќе бев сега?“

На Воденица

19 Февруари, 2007 - 20:11

...на Дедо ми

Ми требаше една доза на google maps за да се вратам назад...

Воденица е местото каде што прадедо ми имал воденица за мелење брашно. Некои од камењата сеуште стојат гордо наликувајќи на ѕид. Тоа бил оној прадедо што го испуштил Титаник за малку, а потоа отишол во Чикаго на печалба и кога се вратил со куфер злато во околината на родниот град купил се до каде му фаќало окото...

Сега, секое лето одвај чекавме да одиме; си ги земавме петките од училиште и веднаш потоа одевме со сестра ми и братучедите да седиме таму со месеци, на Воденица, каде срцето на дедо ми отсекогаш се наоѓало. Имал шнајдерски дуќан во Старата Чаршија, со седум чираци, и секогаш велел дека „Сингерката“ што сеуште ја има е мајка на таа куќа каде што одевме.

На Воденица се копаа ниви, цвеќиња, кругови околу дрвцата. Се полеваше дворот, се береа цреши, јаболка, сливи, се чукаа ореви, се вееше грав, се корнеа моркови. Се вареше ракија, се потпалуваше огнот, се правеше „топеница“ од сабајле, се одеше на вода со бардиња, се пееја песни за момето што одело на вода како нас. Се рипаа вирови, се лееше вода, се собираа чаури низ планината, се береше планински чај и диво цвеќе. Се бркаа овци, се јаваа шарпланинци, се задираа коњи, се тепаа оси, се собираа муви, гуштери, скакулци, желки.. Се јадеа леб и сирење, лубеница на резанки, се пиеше пресно козјо млеко од кај Јаневци. Се бањаше со згреана вода од буре, се мочаше во полскиот клозет во двор, се переа алишта на рака во корито. Се играше фудбал со крпи, бејзбол со откорнати штици, се паѓаше и стануваше со крвави колена и лакти. Се шеташе бесцелно, се прпелкаше во сувите треви, се лежеше во наросена детелина. Се набљудуваше езерото од највисоко и се гледаше како сонцето заоѓа зад рудникот за мермер. Се раскажуваа приказни, се гореа комарци, се пробуваа стари алишта, се читаа стари броеви Политикин Забавник, се гасеа газиени ламби за, лежејќи на сунѓерот за кревет изваден на тераса, да се гледаат... ѕвезди повеќе отколку што може да се замислат.

На облаците

3 Февруари, 2007 - 03:56

„А Б В Г... “ свиреше мојот рингтон од Бушава Азбука на кој бев посебно горда; рече дека ќе ми титне кога ќе стигне да ме собере, пред зграда. Фрлив поглед преку прозор, тој веќе се паркирал со новиот сребрен велосипед пред него лебдејќи (авт.заб. „велосипед“: понатаму во текстот опишан како „точак“).

„Ајде, скокај“ – весело ми рече.

Отсекогаш сум го мразела качувањето на точак преку прозор, едноставно, нели, не беше практично (посебно кога бев наоблечена со десет слоја алишта и се чувствував како ѓуле). Сепак, скокнав и точакот се вивна нагоре. Со цела душа ги чекав тие прошетки над Скопје, секој месец, точно на први, точно на полноќ. Секогаш се погодуваше убав ден, со убава ноќ, а во такви убави денови, и такви убави ноќи, го сакав мојот град. Се смешкав додека во главата ми свиреше некоја песна од радиото што ме разбуди тоа утро и се држев цврсто за него гледајќи надолу во светилките додека студениот ветар наоѓаше пат до моето лице преку шалот.

Ми рече дека овој пат ќе ме носи и повисоко, на облаците...