Кога тој подзастана со четири уклучени трепкачи, се осветли неговото лице за момент од фаровите на колите што одеа во спротивна насока. Како брза мисловна секвенца ѝ надојде моментот од пред неколку часа. Одејќи во гужва каде немаше тротоар наидоа на бара со кал, тој ја повлече за да ја поминат маалската уличка, а една залетана кола ќе им ги скршеше нозете и на двајцата. Замолче исто како и тогаш, преплавена од страв, од помислата што можеше да им се случи во тој дел од секундата и се исклучи од светот во истиот миг, не забележувајќи го пцуењето на збеснатиот возач низ подотворениот прозор. Се врати назад кога од ново се осветли неговото лице од некои далечни фарови. „Внимавај повеќе, те молам“ промрмори и го бакна за добра ноќ.
Тркна до трафиката да купи весник. Прочита некој дел од наслов „...не го дава името и по цена на ...“, си помисли како треба да прифатиме друго име за надворешна политика. За домашна употреба – Република Македонија. За надворешна – Македонија. Се насмевна задоволно, во левата рака го свитка весникот и додека мафташе со него, во десната ја вртеше пет-денарката што ѝ ја вратија како кусур. Газеше полека по полу-скапаните ливчиња кои како полни жолти сунѓерчиња џврцкаа дожд под притисокот на нејзините патики. Погледна нагоре. Баш во тој дел зградите го ограничуваа небото во еден голем триаголник.
Нема коментари:
Објави коментар