Има денови кога се оди како што не треба. Стануваш во 7, пешачиш до факс пола саат за да седиш таму еден саат, после се враќаш назад, спиеш малку, ти откажуваат гледање луѓето што сакаш да ги видиш, за 5 саати пак час и одиш пак пола саат до факс на предавање на кој не познаваш никој и се чувствуваш како сираче или квадрат, асистентот те заебува со неприсуство па немаш избор и си тргаш назад дома.
Ставаш слушалки и преку мобилен слушаш радио зашто немаш доволно место за сопствена плејлиста и слушаш што ќе пуштат на лајф радио или равел. За среќа е некоја повесела песничка, сонцето грее, му се радуваш, пред тебе паѓа сув жолт лист и си викаш „колку убав ден“. И сфаќаш дека си сам/а и нема со кого да се радуваш на ваков ден и да отидеш да се тркалаш во парк низ лисјата. Жешко е и ти се јаде сладолед, нема никаде во близина и како дете се радуваш на маалската продавничка што ја здогледуваш за 10 минути. Нема многу избор, па купуваш мразен сладолед каков што никогаш не купуваш и тоа со вкус на јагода - како што никогаш не купуваш. Го јадеш весело зашто ја нема мама или баба да ти вика дека мразот не е добар за грлото, а и да смениш вкус е супер на ваков ден. Си пешачиш и лижеш без да ти биде гајле дали некој тип во моментот кога ќе те здогледа замислува нешто друго во врска со тебе и твојот мразен розов сладолед. Песничките ти свират на уво, се чувствуваш како во спот, ги допираш ѕидовите на зградите и високите трефки, шеташ со сладоледот и таман го дојадуваш сфаќаш дека си пред продавница на Краш, си викаш „зошто да не“ иако е ручек време, влегуваш и си купуваш сто грама каролинки како што ги нарекуваше како дете, а всушност се чоколадиран ориз.
Си грицкаш весело од чоколатцата и таман доаѓаш дома, спикерот на лајф радио ја „завршува денешната емисија со пословицата или ако сакате - поговорката: Живеј го животот као што моеш, ако не моеш да го живееш као што сакаш“.
Нема коментари:
Објави коментар