На облаците

3 Февруари, 2007 - 03:56

„А Б В Г... “ свиреше мојот рингтон од Бушава Азбука на кој бев посебно горда; рече дека ќе ми титне кога ќе стигне да ме собере, пред зграда. Фрлив поглед преку прозор, тој веќе се паркирал со новиот сребрен велосипед пред него лебдејќи (авт.заб. „велосипед“: понатаму во текстот опишан како „точак“).

„Ајде, скокај“ – весело ми рече.

Отсекогаш сум го мразела качувањето на точак преку прозор, едноставно, нели, не беше практично (посебно кога бев наоблечена со десет слоја алишта и се чувствував како ѓуле). Сепак, скокнав и точакот се вивна нагоре. Со цела душа ги чекав тие прошетки над Скопје, секој месец, точно на први, точно на полноќ. Секогаш се погодуваше убав ден, со убава ноќ, а во такви убави денови, и такви убави ноќи, го сакав мојот град. Се смешкав додека во главата ми свиреше некоја песна од радиото што ме разбуди тоа утро и се држев цврсто за него гледајќи надолу во светилките додека студениот ветар наоѓаше пат до моето лице преку шалот.

Ми рече дека овој пат ќе ме носи и повисоко, на облаците...