Ретро на летото

Додека бев летово месец дена во Полска [да работам, шетајќи се со заработените пари!], цело време праќав групни мејлови од по неколку страници, за кои сестра ми ме мрази, а мајка ми ме обожава. Бидејќи настаните на крајот на летото беа страшни и не бев во состојба да постирам, еве го последниот од низата мејлови со кои ги спамирав моите другари и пријатели:

Си дојдов вчера со понеделничкиот автобус за 22 часа и 35 минути пат, за разлика од 24те на доаѓање :) Не отидов во Варшава, ниту Вроцлав, ниту Закопане... здравје друг пат [сегашна забелешка - бев во Гдањск и на роуд трип низ источна Полска во неколку малечки гратчиња, а во поголемите градови не отидов зашто ги планирав за последните два викенда, ама престојот ми беше скратен заради лошите настани]. Последниот викенд го искористив да го поминам со луѓето што бевме таму заедно и со кои многу се приврзавме... последно нешто што се случи за памтење е дека после супер излегувањето во интересен клуб, вечерта во саботата, Манфред (Швајцарецот) со неговиот IRELAND блузон тргна да се враќа сам пешки по дождот, 10тина минути порано од нас... некои пијани будали го нападнале, го скршиле од ќотек и после му го земале мобилниот. Претпоставка на сите е дека го нападнале токму поради блузонот, зашто ги мразат Британците кои за евтин лет доаѓаат до Полска, се пијанчат, прават белји и лумпуваат, закачаат женски на улици итн... и така неутралната Швајцарија се здоби со скршен нос, а сите ние со по некоја настинка од дремење на болница до сабајле со накиснати чорапи... Како и да е, после беше ок, се зезавме дека има фина виолетова шминка на очите која одговара на мојот нов џемпер, и дека супер е тоа што покрај сè не му го скршиле и слаткиот француски (уствари германски) акцент :) И тој си отиде 5 дена порано дома..

Заклучоци:
- не ги закачајте или иритирајте Полјаците после утакмица во фудбал дури и ако им одговара резултатот (саботата Полска:Португалија 2:2)
- не одете сами доцна навечер / рано сабајле, посебно не на дожд
- не носете блузон IRELAND во Полска (за секој случај не носете ниедна друга држава освен Полска)
- Краков сеуште е преубав град
- очукајте се пред да одите на долг пат, 24 саати многу лесно се преспиваат
- не одете на север ако не сте обожавател на дождот (супер е кога во Македонија ќе те пречека убав, сончев ден, 10 степени потопол од таму)
- користете ја секоја шанса да запознаете одлични луѓе, кои се надевам ќе останат пријатели засекогаш
- користете ги сите шанси што ви се укажуваат да патувате, дали за викенд или подолго
- не се бањајте во Балтичко Море (уште ме плашат 20тината медузи во метар квадратен што пливаат во нафта-вода)
- не правете забави во студентски домови премногу често (за после кога не сте таму да ве обвинат дека сте правеле белји во вц-а)
- не галамете кога сте пијани, а ако галамите заклучете ја собата, а ако не ја заклучите тогаш скријте си ги телефоните, апаратите и GPS уредите кај што не можат да ви ги украдат додека цврсто-пијани спиете.
- научете да готвите по нешто и гответе за другите, добро е кога некој после тоа ќе готви за вас
- не го оставајте лебот да стои многу време на влага, замислете - мувлосува
- секогаш имајте (еуро)крем при рака, посебно ако немате друг десерт
- имајте убав, нескршен чадор и не-платнени патики во земја каде што врне 25 од 30 дена преку лето
- трошете дури имате, ама трошете паметно. еднаш се живее
- секогаш проверете дали имате прашок за перење и омекнувач пред да ја уклучите машината за перење
- не ги сечете туѓите песни додека свират на забава, додадете ги вашите во редот на плеј-листата
- не носете плишано лавче во соба кај што влегуваат многу луѓе... ќе биде злоупотребувано.
- не претерувајте во пиење Жубровка
- ако одите во Полска, земете си канта бело сирење, нормален солен чипс, бистри супи и рерна
- држете се заедно со Балканците и Шпанците, секогаш биваат најдобри
- додајте ги сите нови луѓе на месенџер на време, да имате со кого да зборувате додека немате друга работа на работа
- посакувајте си сите во вашата соба лека ноќ... тоа ќе ви остане во навика и кога ќе се разделите
- потрошете некој кредит за да се јавите негде или пратите порака, секогаш и двете страни ќе бидат израдувани

...и доста е, 4:40ам е, ми се спие :)

Круг од триаголник

Кога тој подзастана со четири уклучени трепкачи, се осветли неговото лице за момент од фаровите на колите што одеа во спротивна насока. Како брза мисловна секвенца ѝ надојде моментот од пред неколку часа. Одејќи во гужва каде немаше тротоар наидоа на бара со кал, тој ја повлече за да ја поминат маалската уличка, а една залетана кола ќе им ги скршеше нозете и на двајцата. Замолче исто како и тогаш, преплавена од страв, од помислата што можеше да им се случи во тој дел од секундата и се исклучи од светот во истиот миг, не забележувајќи го пцуењето на збеснатиот возач низ подотворениот прозор. Се врати назад кога од ново се осветли неговото лице од некои далечни фарови. „Внимавај повеќе, те молам“ промрмори и го бакна за добра ноќ.

Тркна до трафиката да купи весник. Прочита некој дел од наслов „...не го дава името и по цена на ...“, си помисли како треба да прифатиме друго име за надворешна политика. За домашна употреба – Република Македонија. За надворешна – Македонија. Се насмевна задоволно, во левата рака го свитка весникот и додека мафташе со него, во десната ја вртеше пет-денарката што ѝ ја вратија како кусур. Газеше полека по полу-скапаните ливчиња кои како полни жолти сунѓерчиња џврцкаа дожд под притисокот на нејзините патики. Погледна нагоре. Баш во тој дел зградите го ограничуваа небото во еден голем триаголник.

Као што моеш

Има денови кога се оди како што не треба. Стануваш во 7, пешачиш до факс пола саат за да седиш таму еден саат, после се враќаш назад, спиеш малку, ти откажуваат гледање луѓето што сакаш да ги видиш, за 5 саати пак час и одиш пак пола саат до факс на предавање на кој не познаваш никој и се чувствуваш како сираче или квадрат, асистентот те заебува со неприсуство па немаш избор и си тргаш назад дома.

Ставаш слушалки и преку мобилен слушаш радио зашто немаш доволно место за сопствена плејлиста и слушаш што ќе пуштат на лајф радио или равел. За среќа е некоја повесела песничка, сонцето грее, му се радуваш, пред тебе паѓа сув жолт лист и си викаш „колку убав ден“. И сфаќаш дека си сам/а и нема со кого да се радуваш на ваков ден и да отидеш да се тркалаш во парк низ лисјата. Жешко е и ти се јаде сладолед, нема никаде во близина и како дете се радуваш на маалската продавничка што ја здогледуваш за 10 минути. Нема многу избор, па купуваш мразен сладолед каков што никогаш не купуваш и тоа со вкус на јагода - како што никогаш не купуваш. Го јадеш весело зашто ја нема мама или баба да ти вика дека мразот не е добар за грлото, а и да смениш вкус е супер на ваков ден. Си пешачиш и лижеш без да ти биде гајле дали некој тип во моментот кога ќе те здогледа замислува нешто друго во врска со тебе и твојот мразен розов сладолед. Песничките ти свират на уво, се чувствуваш како во спот, ги допираш ѕидовите на зградите и високите трефки, шеташ со сладоледот и таман го дојадуваш сфаќаш дека си пред продавница на Краш, си викаш „зошто да не“ иако е ручек време, влегуваш и си купуваш сто грама каролинки како што ги нарекуваше како дете, а всушност се чоколадиран ориз.
Си грицкаш весело од чоколатцата и таман доаѓаш дома, спикерот на лајф радио ја „завршува денешната емисија со пословицата или ако сакате - поговорката: Живеј го животот као што моеш, ако не моеш да го живееш као што сакаш“.

Манч-мелоу

Долго време се туркав низ темницата за конечно да го почувствувам мирисот на мојот дом, кој и покрај се' не ми беше толку важен како неговиот мирис кога ме држеше во прегратка. И туку што го видов, мојот јазик се рашири покажувајки ги сите заби во мојата уста, но неговото смирено лице уште во моментот ми најави дека прегратката ке биде кратка, на што не обрнав многу внимание, се' додека навистина немав време ниту да го почувствувам допирот на неговата маица под моите пазуви. Додека стоев збунета, но сеуште срекна од помислата дека сум до него, го видов како се поздравува со неа. Долго. И ја бакна во средното око, а потоа во десниот образ. Таа што ја нарекував мојата најдобра другарка.

,,Па, добро“, си реков, ,,се зближиле поради мене, додека јас не бев тука“ иако знаев дека не е само тоа, не сакав да помислам на ништо друго и уште во следниот момент отидов до стаклената табла на која на една реклама цртаа заситени органски соединенија и каде фотографот Цуки редеше колачи во форма на пирамида. Веднаш штом ја заврши, со договор без ниту еден кажан збор, двајцата почнавме лакомо да ги јадеме манч-мелоуата од пирамидата, секој од својата страна. Со аголот на левото око можев да ги видам нив, каде што се гушкаат и тој ја бакнува во окото, па во образот. Сепак, во моментот, поважно ми беше да се дојаде кулата од манч-мелоуа кои лакомо ги пикав во устата оставајки чоколадо по целото лице и раце.

Внатре не прекина да врне дожд.

Црната мачка

17 Јуни, 2007 - 22:42

Се тегнев во кревет откако ме подразбудија сите можни варијанти на домашни тропања и се обидував да се убедам да ги отворам очите за почеток на новиот ден. Полека, полека, се осмелив да ги отворам кога видов мачка до мојот кревет која ме гледаше со дречливо зелени очи. Ја погалив па се потегнав уште малку. Се свртев и пак ја погледнав мачката и сфатив дека не е мојата. Оваа беше скроз црна, мојата беше сиво-бела, не знам како сум можела да ги измешам. Сепак, не се чудев премногу, се излежував уште некое време мижејќи и отворајќи ги очите од време на време.

Си спремив корнфлејкс и чучнав пред телевизор да видам што има, а мачката полека со познатиот мачешки од дојде до мене и си чучна и таа. Мислам дека сериозно ја забележав кога тргнав за на факултет а таа одеше по мене, грациозно следејќи ме со тие чудни дречливо зелени очи. Ми се виде интересно, не се прашував од каде се појави, туку зошто ме следи.

На предавање седна на масата до мене, ама уште почудно беше што ниту еден професор не промр’чи зошто има животно на неговиот час. Некој од колегите ме праша нешто за материјалот на што бев незаинтересирана да одговорам, па го прашав како му се допаѓа мојата црна мачка, а на тоа тој ме праша на која мачка мислам.

Дури тогаш дојде моментот кога сфатив дека јас сум единствената што ја гледаше мачката. Отидов да пијам вода, таа беше до мене, отидов во читална, таа пак седна до мене. Избегав во кабината во јавното вц и таа наеднаш се појави таму. Почна да ми станува чудно и морничаво, па наместо на останатите предавања си отидов дома.

Цел пат го поминав во брзање и повремено вртејќи се назад да видам дали мачката оди зад мене, а таа секогаш беше таму, мирно следејќи ме. Не знаев што да правам ниту како да се ослободам од неа. Се’ што ми изгледаше интересно на почетокот, сега престана да биде смешно. Се чуствував како некој да ми го окупира просторот и сака да ме загуши иако се’ што таа правеше беше едноставно следење на мојот чекор и гледање со тие чудни дречливо зелени очи.

Си легнав уште пред да се стемни сакајќи да не ја гледам, но таа беше таму, во секој агол од моите мисли, од мојот сон. Се вртев на секое нејзино појавување и на секое будење ја гледав до мојот кревет каде што директно ме гледа во очи, пореална од се’ што сум можела да замислам. Беше една од најдолгите ноќи што сум ги проживеала во вртење, превртување, мижење и будење и конечно и ставив крај околу изгрејсонце кога станав целата препотена од загриженост.

Се почуствував како Раскољников. „Па јас не убив никого!“ си помислив. Размислував цело време, кроев филмови, крпев сеќавања, правев ретроспектива на целиот мој живот. „Што сум згрешила за да го заслужам ова прогонување?“ се прашував како да сум најголемата жртва на светов. Мачката седеше до мене и како да ми ги ставаше тие мисли во главата со тој нејзин ужасен поглед. Не можев повеќе, мислев дека полудувам, всушност, сигурна бев во тоа. Во истата состојба преседов три дена, седејќи во згрчена состојба на мојот кревет, грицкајќи го ноктот на десниот палец и гледајќи во една точка во подот, така што таа да не влегува во видното поле. Но, знаев дека е таму, го чувствував нејзиното црно присуство со дречливо зелени очи и не морав да ја вртам главата за да го докажам тоа.

Тогаш, ѕверејќи се во аголот на подот, се сетив и престанав да го грицкам ноктот. Не знаев дали е тоа вистинската причина, но вредеше да се обидам. Се облеков на брзина и со мачката зад моите петици, брзајќи отидов да му се извинам.