16 Мај, 2006 - 00:02
Мадам Верде и нејзиното ружно пекинезерче Жужи, беа во шестиот стан на нашиот кат. Живееше сама откако на педесет годишна возраст, мажот ја остави за тинејџерка и избега во Канада не оставајќи и’ ништо.
Секој ден шеташе со разбушавена и истапирана црвена коса со бел корен, нашминкана со плаво на очите и со црн туш до средината на слепоочниците, дотерана во карирана бањарка и со последна мода влечки за по дома од Бит Пазар. Жужи го сместуваше во пластична корпа за зеленчук која ја носеше обесена на левиот лакт и го караше секогаш кога немаше да издржи до надвор и ќе се покакаше во корпата уште во лифтот.
Од време на време, во раните утрински часови имаше напади на мисли дека умира, па легнуваше на нашето ѕвонче безмилосно се додека не не разбуди сите, барајќи ја мајка ми. „Доктор Ружица, умирам!... не можам да дишам... дојдете“ – и се повлекуваше во нејзиниот стан, правеше кафе и ја задржуваше дури не дојде часот за одење на работа. На неколку пати, кога отвораше татко ми, и’ велеше дека „докторката“ спие, да се напие малку вода и да си легне.
Секој ден шеташе со разбушавена и истапирана црвена коса со бел корен, нашминкана со плаво на очите и со црн туш до средината на слепоочниците, дотерана во карирана бањарка и со последна мода влечки за по дома од Бит Пазар. Жужи го сместуваше во пластична корпа за зеленчук која ја носеше обесена на левиот лакт и го караше секогаш кога немаше да издржи до надвор и ќе се покакаше во корпата уште во лифтот.
Од време на време, во раните утрински часови имаше напади на мисли дека умира, па легнуваше на нашето ѕвонче безмилосно се додека не не разбуди сите, барајќи ја мајка ми. „Доктор Ружица, умирам!... не можам да дишам... дојдете“ – и се повлекуваше во нејзиниот стан, правеше кафе и ја задржуваше дури не дојде часот за одење на работа. На неколку пати, кога отвораше татко ми, и’ велеше дека „докторката“ спие, да се напие малку вода и да си легне.
Еден ден, кога се вратив од училиште на влезот од зградата видов расцепени делови од радио. Од главните портарки од маалските продавнички дослушнав дека Мадам Верде конечно се скренала. Мислела дека ја следат некои тајни агенти, ставила пет вида брави на вратата, ја лепела „шпиунката“ со кафеави селотејпи за да не и гледаат во станот, не отворала ниту на нејзината сестра која стигнала од Врање за да ја собере, се дерела од нејзиниот стан правејќи муабет со некоја замислена личност, и како за крај го фрлила радиото низ прозор мислејќи дека во него тие имаат скриено микрофон.
Сестра и’ од Врање го спакува Жужи во пластичната корпа, ги спушти ролетните на прозорот од страната на влезот, ја заклучи вратата со сите пет клуча, се качи во такси и со него отиде по жолтото комбе од Бардовци.
Нема коментари:
Објави коментар