Непарен ден

23 Јуни, 2006 - 01:51

Поминувајќи меѓу зградите, рано од сабајле, на патот за факултет мислев да си купам нешто за јадење зашто во близина на факултет нема лиснати теста. Во аголот спроти продавницата лежеше еден бездомник кој или се обидуваше да заспие или да се рассони. Влегов во Жито Лукс-от и застанав во редот зад една баба и едно учениче од трето одделение.

- Повели комшиче - рече едната тетка од зад шалтерот, а јас се зачудив за момент зошто ме нарече така бидејќи не пазарам таму често.
- Две варени ѓевречиња.
- 24 денари.

- Угрх.. како бе ѓеврече да не е десет денари? - си промрчив во мислите. Платив и излегов.
Се вратив до аголот каде што пред малку поминав. Бездомникот веќе беше станат и си ги местеше гаќите седејќи на картонот. Се натерав да не го зазркам дали си ги местеше гаќите или нешто во нив. Го извадов едното ѓеврече од кесата, а другото му го подадов.
- Повели чичко.
- Благодарам девојче. - и продолжи да се мести, а јас продолжив по патот на факултет.
Беше вторник, а одев по Рузвелтова. Знаев дека кога имам часови порано, околу седум и пол го среќавам напорното дете што личи на домец, ама не е, зашто ги знам скоро сите деца од домот. По моја проценка, има максимум петнаесетина години. Кога и да поминев во последните година дена во тоа време, детето се чукаше од мене демек случајно. Пробував да го избегнам, но тој упорно се удираше од мене.
Одев и се надевав дека нема да го сретнам; после него се ми одеше наопаку, ме правеше нервозна.
Кога го здогледав, ми се стемни. Од око пресметав дека треба да забрзам за да се сретнеме точно кај едно дрво, па јас да заобиколам околу него за да не може да се чукне од мене. Само од нестрпливост, свртив порано, па имаше време да сврти и тој. Пред да се удри од мене, му довикнав да се тргне од мене, а тој како да се навлече уште толку. Ми се залепи, а јас го турнав со двете раце и целата сила што ја имав во нив и се издрав на цел глас да се тргне од мене.. додека траеше оттурнувањето, како во некој слоу моушн кадар, слушнав од него едно „Те САКААААМ“!
Бев во вакуум неколку секунди, сепак, му се издрав да ми се тргне и потрчав подалеку. За момент, забележав дека застанале три-четворица луѓе да гледаат сеир. И никој не превзеде ништо.
Ја поминав Партизанска и продолжив преку автобуската.
Една средовечна жена му објаснуваше на еден дедо од седумдесетина години кај е станицата за која ја прашал.
- Не оваа, не другата, третата чичкоооо - му викаше како да е глув.
- Значи, без оваа, уште две? - ја праша да се осигура.
- Да, да. Уште една, и на таааа после неа. - му повтори.
- Значи, не оваа, не другата, третата? - ја праша по кој знае кој пат.
- Не, не! Не, чичкооо, не другата, не третата, туку таа после неаа! - во истиот момент застана автобус и таа набрзинка се качи во него, а дедото отиде до едни студенти да ги прашува на која станица е Румунска.
Вниманието ми го привлече женско дерење „Пушти ме! Пушти ме бе!“. Се свртев и на десетина метри видов како еден низок дебел ќелав тип држи и тресе една двометрашка, слаба девојка со откачена портокалова фризура.

Од сите луѓе на автобуската, никој не превзеде ништо.
Тој нешто и’ рече, таа замолче и се гушнаа.