10 Февруари, 2006 - 02:40
Полека се влечкав по снегот со задоволство по убаво поминатата вечер. Ги набљудував туѓите стапки, втиснати во мој правец, спротивно, безврска, кучешки, развлечени, мали и големи. Студот ме штипеше за образите како далечни тетки на свадби. Се влечкав и не мислев. Така, - си се влечкав. Не ми се брзаше дома, надвор беше прекрасно. Уживав вдишувајќи го кристалниот воздух.
Стигнав до зградата, влечкајќи се. Внимавав да не се лизнам по скалите, а горе ги истресов чизмите од наталожениот снег. Ја отворив вратата од лифтот и приметив дека доаѓа некој. Притиснав на 11ти со отворена врата.
Почекав.
Влезе еден средовечен човек. Лифтот тргна. Не сум го приметила порано тука. Раката му се тресеше и внимателно набљудувајќи го копчето со број 8, го притисна. Се оддалечи од таблата и по две секунди, пак и’ се доближи. Сега со истата внимателност и со несигурната рака, го притисна копчето со број 5. Можеби го згрешил копчето првиот пат, помислив.
Лифтот застана на 5ти, а човекот не се ни помрдна. “Шо му е финтава?“, се запрашав. Потоа застана на 8ми и човекот отпоздрави и излезе. “Шо му беше финтава?“, не можев да се изначудам. Лифтот застана на 11ти.
Излегов.
Нема коментари:
Објави коментар