Чамец

26 Февруари, 2007 - 18:06

Пловеше низ убавата ноќ, веслајќи со едно весло на едната, па на другата страна, вртејќи се наоколу во ритамот на рацете и длабоко вдишувајќи. Месечината беше колку третина од целото небо како и обично, а тој се враќаше со богатиот улов на ѕвезди. Внимателно си го паркира чамецот под дрвото, го заврза за да не му одлета и полека газејќи на облаците за да не пропадне се придвижи до Седиштето.
Тоа беше една стара напуштена католичка црква од Југот, која сега ја користевме како база за измислување на нови уметности. Внатре, распоредени во групи, едни цртаа стикери, други сечеа хамери, трети фарбаа платна, четврти редеа сликички на стар печатач за каталогот, петти сецкаа колажи, шести лепеа слики на стари компјутери од далечниот 21 век. Се поздрави со сите, ја лупна полната мрежа со ѕвезди на масата пред мене, и повторно го опфати еуфоријата што сите ја чувствувавме пред некој настан, кога се спремаше нешто навистина големо, нешто поголемо од нас, како што беше во тој момент. Ние бевме творците на она што беше заборавено, крпевме парчиња од нашите души и ги обновувавме сликите од нашите соништа.
Ги оставив да ги отплеткуваат ѕвездите од мрежата, се прошетав кон местото каде некогаш имало олтар, па се доближив до левиот ѕид, застанав покрај прозорецот и се загледав кон дрвото, на благата светлина од Месечината која сеуште зафаќаше третина од целото небо.
„Доколку чамецот не беше заврзан, каде ли ќе бев сега?“

На Воденица

19 Февруари, 2007 - 20:11

...на Дедо ми

Ми требаше една доза на google maps за да се вратам назад...

Воденица е местото каде што прадедо ми имал воденица за мелење брашно. Некои од камењата сеуште стојат гордо наликувајќи на ѕид. Тоа бил оној прадедо што го испуштил Титаник за малку, а потоа отишол во Чикаго на печалба и кога се вратил со куфер злато во околината на родниот град купил се до каде му фаќало окото...

Сега, секое лето одвај чекавме да одиме; си ги земавме петките од училиште и веднаш потоа одевме со сестра ми и братучедите да седиме таму со месеци, на Воденица, каде срцето на дедо ми отсекогаш се наоѓало. Имал шнајдерски дуќан во Старата Чаршија, со седум чираци, и секогаш велел дека „Сингерката“ што сеуште ја има е мајка на таа куќа каде што одевме.

На Воденица се копаа ниви, цвеќиња, кругови околу дрвцата. Се полеваше дворот, се береа цреши, јаболка, сливи, се чукаа ореви, се вееше грав, се корнеа моркови. Се вареше ракија, се потпалуваше огнот, се правеше „топеница“ од сабајле, се одеше на вода со бардиња, се пееја песни за момето што одело на вода како нас. Се рипаа вирови, се лееше вода, се собираа чаури низ планината, се береше планински чај и диво цвеќе. Се бркаа овци, се јаваа шарпланинци, се задираа коњи, се тепаа оси, се собираа муви, гуштери, скакулци, желки.. Се јадеа леб и сирење, лубеница на резанки, се пиеше пресно козјо млеко од кај Јаневци. Се бањаше со згреана вода од буре, се мочаше во полскиот клозет во двор, се переа алишта на рака во корито. Се играше фудбал со крпи, бејзбол со откорнати штици, се паѓаше и стануваше со крвави колена и лакти. Се шеташе бесцелно, се прпелкаше во сувите треви, се лежеше во наросена детелина. Се набљудуваше езерото од највисоко и се гледаше како сонцето заоѓа зад рудникот за мермер. Се раскажуваа приказни, се гореа комарци, се пробуваа стари алишта, се читаа стари броеви Политикин Забавник, се гасеа газиени ламби за, лежејќи на сунѓерот за кревет изваден на тераса, да се гледаат... ѕвезди повеќе отколку што може да се замислат.

На облаците

3 Февруари, 2007 - 03:56

„А Б В Г... “ свиреше мојот рингтон од Бушава Азбука на кој бев посебно горда; рече дека ќе ми титне кога ќе стигне да ме собере, пред зграда. Фрлив поглед преку прозор, тој веќе се паркирал со новиот сребрен велосипед пред него лебдејќи (авт.заб. „велосипед“: понатаму во текстот опишан како „точак“).

„Ајде, скокај“ – весело ми рече.

Отсекогаш сум го мразела качувањето на точак преку прозор, едноставно, нели, не беше практично (посебно кога бев наоблечена со десет слоја алишта и се чувствував како ѓуле). Сепак, скокнав и точакот се вивна нагоре. Со цела душа ги чекав тие прошетки над Скопје, секој месец, точно на први, точно на полноќ. Секогаш се погодуваше убав ден, со убава ноќ, а во такви убави денови, и такви убави ноќи, го сакав мојот град. Се смешкав додека во главата ми свиреше некоја песна од радиото што ме разбуди тоа утро и се држев цврсто за него гледајќи надолу во светилките додека студениот ветар наоѓаше пат до моето лице преку шалот.

Ми рече дека овој пат ќе ме носи и повисоко, на облаците...