Сенка – Shadow

Заглавив, како камче заглавено во грлото на песочен часовник, зборовите со месеци и месеци веќе не излегуваат од мене. Пишувам патеписи, но се за ограничен број на очи, претежно факти и штури доживувања. Немам време да си ги соберам мислите и чувствата, ја цедам секоја последна пара од мојот студентски чорап за да видам што повеќе можни места и луѓе. Ненаситна сум, а сите што ме сакаат не можат да ме разберат зошто сум станала таква. Се хранам со различноста на луѓето и секој од нив ме надополнува и ме надоградува, за уште една мала цртка на бокалот во кој секогаш останува место за уште. Не можам да се задржам на едно место, иако знам да се врзам, од време на време морам да избегам некаде, далеку од се, да запознавам нови и нови извори за потхранување на гладната душа. Знам да се снајдам сегде, имам пријатели низ цел Свет, понуди за работа и живот, студирање и пријатели, храна и љубов. Секогаш сум сакала да останам Дома, но почнувам да ја чувствувам Домата мала. Жедна и гладна сум за нови култури и нови начини на живот, макар и биле места каде ти ја крадат ташната додека ручаш. Сакам да сум во град различен од класичната Европа, во кој никој не те познава, каде секогаш има нешто ново да се открие, каде луѓето зборуваат јазик обоен во боите на срцето, каде забавата е во самото скитање низ неговите улици, а духот е изграден во замоци од песок… Да, заљубена сум во него и во неговата сенка. Единствено нешто што ќе ми остане од неа е лузната на ногата што ја здобив трчајќи по неа за да ја дофатам иако знаев дека е недофатлива. А јас продолжувам да живеам назад, во желбите што ги имав кога бев мала принцеза.

--

I got stuck, like a stone stuck in the neck of an hourglass, the words for months and months already don’t come out of me. I write journals, but for a limited amount of eyes, mostly facts and bare experiences. I have no time to gather my thoughts and feelings, I strain every last cent of my student sock in order to see as many places and people as possible. I’m insatiable, and everyone that loves me can’t understand why I’ve become like that. I feed myself of the differences of people and every one of them complements and upgrades me, for one small dash of the jar in which there always remains some space for more. I can’t retain myself in one place, even though I am able to bind myself, from time to time I have to run away, far away from everything, to meet new and new springs for nourishing the hungry soul. I know how to find my bearings anywhere, I have friends all over the World, proposals for work and life, studying and friends, food and love. I have always wanted to stay Home, but I begin to feel the Home too small. I am thirsty and hungry for new cultures and new ways of life, even if those were places where they steal your bag while you’re having lunch. I want to be in a city different from the classical Europe, where nobody knows you, where there’s always something to discover, where people speak a language painted in the colors of the heart, where the fun itself is in wandering her streets, and her spirit is built in castles of sand… Yes, I’m in love with her and her shadow. The only thing that will remain of it is the scar on the leg I gained running to reach it even though I knew it was unreachable. And I continue to live back, in the wishes I had when I used to be a little princess.