Чистка

Кога беше префлен блогот на новата платформа (и домен, од taa.blog.com.mk на taa.blog.mk), ги снема сликите, нема година на датата на коментарите итн… после не знам колку години, решив малку да зачистам. Скриени се сите најави за настани, секојдневни зезалици и постови со жалби и поплаки зошто не (-мам време да) пишувам повеќе. Пред вас е она најдоброто што излегло од она што бев јас, одамна.

Сенка – Shadow

Заглавив, како камче заглавено во грлото на песочен часовник, зборовите со месеци и месеци веќе не излегуваат од мене. Пишувам патеписи, но се за ограничен број на очи, претежно факти и штури доживувања. Немам време да си ги соберам мислите и чувствата, ја цедам секоја последна пара од мојот студентски чорап за да видам што повеќе можни места и луѓе. Ненаситна сум, а сите што ме сакаат не можат да ме разберат зошто сум станала таква. Се хранам со различноста на луѓето и секој од нив ме надополнува и ме надоградува, за уште една мала цртка на бокалот во кој секогаш останува место за уште. Не можам да се задржам на едно место, иако знам да се врзам, од време на време морам да избегам некаде, далеку од се, да запознавам нови и нови извори за потхранување на гладната душа. Знам да се снајдам сегде, имам пријатели низ цел Свет, понуди за работа и живот, студирање и пријатели, храна и љубов. Секогаш сум сакала да останам Дома, но почнувам да ја чувствувам Домата мала. Жедна и гладна сум за нови култури и нови начини на живот, макар и биле места каде ти ја крадат ташната додека ручаш. Сакам да сум во град различен од класичната Европа, во кој никој не те познава, каде секогаш има нешто ново да се открие, каде луѓето зборуваат јазик обоен во боите на срцето, каде забавата е во самото скитање низ неговите улици, а духот е изграден во замоци од песок… Да, заљубена сум во него и во неговата сенка. Единствено нешто што ќе ми остане од неа е лузната на ногата што ја здобив трчајќи по неа за да ја дофатам иако знаев дека е недофатлива. А јас продолжувам да живеам назад, во желбите што ги имав кога бев мала принцеза.

--

I got stuck, like a stone stuck in the neck of an hourglass, the words for months and months already don’t come out of me. I write journals, but for a limited amount of eyes, mostly facts and bare experiences. I have no time to gather my thoughts and feelings, I strain every last cent of my student sock in order to see as many places and people as possible. I’m insatiable, and everyone that loves me can’t understand why I’ve become like that. I feed myself of the differences of people and every one of them complements and upgrades me, for one small dash of the jar in which there always remains some space for more. I can’t retain myself in one place, even though I am able to bind myself, from time to time I have to run away, far away from everything, to meet new and new springs for nourishing the hungry soul. I know how to find my bearings anywhere, I have friends all over the World, proposals for work and life, studying and friends, food and love. I have always wanted to stay Home, but I begin to feel the Home too small. I am thirsty and hungry for new cultures and new ways of life, even if those were places where they steal your bag while you’re having lunch. I want to be in a city different from the classical Europe, where nobody knows you, where there’s always something to discover, where people speak a language painted in the colors of the heart, where the fun itself is in wandering her streets, and her spirit is built in castles of sand… Yes, I’m in love with her and her shadow. The only thing that will remain of it is the scar on the leg I gained running to reach it even though I knew it was unreachable. And I continue to live back, in the wishes I had when I used to be a little princess.

Ако не умрам утре, ќе умрам некогаш

Ќе почнам да пишувам „Писмо до моите сакани и оние што некогаш биле мои сакани“. Ако не умрам утре, ќе умрам некогаш, а писмото е добро да се има. После сите умирачки во последно време, нема на кој не му се смачија деновите на жалост, од безнадежните прашања низ солзи, од колнењето на ова проклето наше место. Таман си мислиш дека Дедо Мраз ќе ти оствари една единствена новогодишна желба - и ете сме, повторно назад на рандом рипит. А ти, како се справуваш? Дали паѓаш во депресија мислејќи дека ти си следен, дали ги гасиш класичните концерти и пушташ музика да рока, или измислуваш некој начин да се изглупираш и да си ги скратиш маките? Ах, да... купив карта за Мексико Шпанија! Гајле ми е ако падне авионот или ме заколат на сред гето, нешто слично може да ми се случи на празен пат на Флорида, на кошаркарско игралиште во Тетово, на плоштад после чаша пиво или за време на огномет, на шетање во Хрватска, на улица во Чаир, на пет минути од долгоочекуваното враќање дома... битно писмото ќе биде напишано. А јас ќе ги таложам котите сè погусто збиени зад мене без оглед на сè. Ќе се карам со професори, ќе седам до сабајле читајќи и ќе спијам до следното попладне, ќе пишувам колку што ми е волја, ќе работам она што сакам, ќе пркосам на она што ќе ми застане на патот, ќе го критикувам она што ми смета и ќе пцујам луѓе што мочаат на мојата зграда. Нема нешто да остане ненапишано, зашто она што другите не го знаат, нема да знаат дека требало да го дознаат, а она што требало да го дознаат ќе го дознаат во тоа писмо. Како за почеток одам кај мојата Стотинка. Единствено ебењето ме прави да се чувствувам жива.

Прашина

Денот како по обичај ми започна со утринското бришење на прашина. Толку прашина немав видено од денот кога исчезна мојот прв сопруг пред десетина години. Се прашувам дали ова имаше врска со тоа што овој мојов не си дојде вчера за вечера. Ако не се врати за три дена, ќе морам да си купам нов.

п.с. Од овие неколку реченици требаше да биде голем расказ... ама некој ми го украде. 

Рандом необјавени работи

... ископани при правење бекап:

*** 11 октомври 2002 ***

...после памтам уште 2 пати во вц (ми рекоа дека имало повеќе).. си се дружев со шолјата некое време и легнав да спијам.. сум отспала ете до тогаш 2 пати.. и се разбудив, бев уште дрво и почнав да трескам глупости и да продолжувам да зборам 100 на саат.. и се смеев многу на тие глупости.. после заспав пак, станав негде во 6.30 веќе подобра, ги прошетав сите соби да видам дали има некој жив, сите беа камен, си легнав пак, и знам дека ме разбудија во 3 минути за 8, за појадок, другарот што ме трезнеше цело време, со песната "КАКО ЈЕ ЛЕПО БИТИ ГЛУП!!!!!" рокната скроз на скроз, на нашето скромно озвучување од дискмен и звучници од пц :) ...

 *** 14 ноември 2002 ***

Мравките ќе си градат, а луѓето ќе се менуваат како и досега и ќе ги имитираат - ќе градат и тие. Едните куп од земја и подземни ходници, другите куп бесмислености и надземни облакодери. Важно творат. Кој знае, од самото творење  некогаш и сами може да се уништиме. Тоа е неизбежно. Светов е механизиран, но човекот е човек. Планирано спонтан; безгранично љубопитен; градител и рушител. Таков и ќе остане. Се’ додека мравките не го освојат светот.

Крајната љубопитност, развиената интелигенција и работата не’ доведоа на ова место каде се наоѓаме денес. Во последните 100 години, нашата цивилизација е понапредната отколку од појавата на амебите до сега. Во овој свет на електрониката почнуваат да се губат основните инстинкти, емоциите и моралот. Лекот се бара во екстремните решенија.Секој го бара полесниот пат..

П.С. Пеер, до кога ги пуштаат мравките да искачаат навечер???

  *** 11 февруари 2003 ***

 И можеби како и повеќето(?) средношколци секој божји ден полека се извлекувам од креветот да го исклучам саатот кој непрекинато ме потсетува дека треба пак да се оди во школо, сонливо и флегматично се движам до вц-то и се шлакам со ладна вода неколку пати за конечно да можам да ги отворам очите и во огледалото повторно да го видам мојот секојдневно-гледан-и-веќе-досаден лик. Се облекувам на брзина, внимавајќи да не облечам нешто ептен ‘чкарт’ во комбинација па да ми се фаќа сеир цела школска година (или барем оној дел што остана), се чекам со Ана (моја најбоља френдица - како што би ја нарекло некое хрватско тинејџерско списание) и двете низ муабети што и како има ново се влечеме до ѕидините на веќе добро познатата математичка гимназија – Корчагин.

*** 1 септември 2006 ***

Денес е септемвриски ден; како да е средина на април. Сонце доволно колку да не биде ладно, со онаа блага светлина кога се’ изгледа поубаво од што навистина е. Душава ми знае, дека после тешката ноќ, и таа бидна осветлена.

Се измачувам себеси, те измачувам и тебе, без причина, од пусти страв. Како од големата загаденост на воздухот во Скопје да ми страдаат мислите. И чувствата, секако. Зборувај со мене, карај ме, обвини ме. Сум единствениот виновник за проблемите, но не сакам да бидам, верувај. Не ми простувај така лесно.

***некој јануари 2007***

Јас кога сакам, сакам...
Ама не кажувам
Зашто ми е страв дека со секое кажување
Сакањето се намалува...
И дека може да се потроши...
Хех
Знам дека звучи глупаво...
Ама.. пошто се троши
онака кога сакаш некого
А после некое време
Престануваш да го сакаш
Тоа што си го кажал претходно
Како да не важи
И како никогаш да не постоело
И затоа кога ќе кажам
Сакам да сум сигурна дека сум го удрила
Таванот на не-кажување и дека ако не кажам ќе пукнам
Тогаш, знам дека кога сакам, сакам...

*** 18 јуни 2007 ***

A smell of rain mixed with wine that was evaporating was spreading around. The people were standing, eating sandwiches, pricking cut sausages and cheering with small shallow glasses with a base and they didn’t care that the wine was spilling out. We took two sandwiches and a bottle of “Rosado” – a sparkly rose wine, sort of a red champagne – as the others were drinking. Squeezed among the others, sopping from the rain, in a small piece of space with our shoulders gathered, we started gulping the sandwiches with squashed tomato and ham – the most simple and famous Catalan food. I was chewing and smiling – I loved the place. Rodrigo put up his small glass of Rosado, and I followed him.

“Salud!”

*** 28 септември 2007 ***

MONOLOG 2

The prostitute: So many people around here. And no one is interested in me?! How can this actually happen? Are all of the people gay? Hey, look at me, am I gorgeous, or what? Come on, people, look at me! LOOK    AT    ME!!! ... I can’t fuck like this.

*** 6 ноември 2007 ***

Во паркот веќе ме чекаше сестра ми играјќи си со мачорот, кој скокаше наоколу радосен што конечно си нашол друштво, а јас им се придружив полека газејќи по полу-скапаните есенски ливчиња кои како полни жолти сунѓерчиња џврцкаа дожд под притисокот на моите патики.
Кучето, со многу кафеаво крзно и издолжен јамболиест сурат што наликува на Чубака, го имав оставено во колата, само. Си игравме со мачорот и дури откако ме издраска, раскрвари и безмилосно ги зари канџите во месото на мојата десна рака, полека ослободувајќи се, се сетив дека имам поверен пријател од него. Се стрчав кон колата да го ослободам, а тоа наместо да ми се лути и ’ржи, ми се фрли и ме лижеше по целото лице.