* * *
На пауза од плажа отидовме на ручек. Се беше во принцип на самопослужување – земаш послужавник, го ставаш на шини, ставаш храна и го туркаш понатаму. Откако го наполнив мојот со паеља и останати додатоци, седнав на една од огромните долги маси. Околу мене веќе беа пополнети сите седишта и се правеше муабет за руси и црни девојки.
„Во принцип, русите сакаат црни и црните - руси“ тврдеше русиот Рејнхолд. „Секогаш го сакаш она што го немаш, а кај нас нема црни девојки“ продолжи.
„Да, јас, пак, сакам руси“ се надополни црномурестиот Серхио „Всушност, сите ми се исти, само да се добри“ досетливо додаде и се насмеа.
„Не знам“ се надоврзав „Јас сум црна и не сакам руси дечки“
Рејнхолд беше шокиран „Зошто? Им фали нешто?“
„Не бе, едноставно сакам црни дечки“ му дообјаснив.
„А некој ако е ептен убав?“ ме допраша.
„Види го сега... можеби, не знам. Ама преферирам црни.“ се заинаетив.
Рејнхолд молчеше и со вилјушката ја префрлаше паељата од едно на друго место во чинијата.
„Размисли, некогаш можеби ќе откриеш дека грешиш“ тивко рече и кога виде дека не сум заинтересирана за јадењето, додаде „Ќе го јадеш месото?“
„Не, повели“ му реков и го префрлив големото парче кај него.
„Фала.“ рече и продолжи да јаде.
„Ако сакаш, земи и од оризот“ му предложив, а тој само одмавна со главата.
Дотогаш, другите веќе беа почнале да зборуваат за одење назад на плажа.
* * *
„Салва!“ му реков.
„Сандра!“ ми рече.
Два-три дена, тоа беше единствениот наш разговор. Колку и да беше глупаво, ми беше интересно.
Помина пак покрај мене.
„Салва!“ му реков. Се сецна и се врати назад. Кога виде дека сум јас се насмевна, ми рече „Сандра!“ и продолжи понатаму.
Отидовме во џез бар, свиреа некој бенд од внатрешноста на Шпанија, очигледно доста популарни. Салва носеше маица со натпис „рокер инсајд“. „Салва-Сандра“ муабетот веќе го искористив.
„Салва!“ се сврте и пред да ми зборне го прашав „Која боја ти е четката за заби?“ Не беше зачуден и мртов сериозен ми одговори „Имам две, една за кога патувам и една за дома. Таа со која патувам ми е сина, а другата е автоматска на батерии за мрзливи луѓе – црна со зелени вонземјани.“
Кога се изнасмеав, ми дообјасни дека ја добил гага од мајката на некој другар што била стоматолог. Се смеевме задоволни за нашиот прв муабет.
Во книгичката што на заминување ја читав во авионот, ми напишал:
„Сандра! Фала за сите тие долги разговори што ги имавме за време на БЕСТ инженерскиот натпревар. Изгледаме супер во црно/бело (Панос штотуку не’ сликаше).
Некој ден ќе ти пратам слика со моите ’вонземјани’ :)
Салва.“
* * *
Стигнавме до плоштадот Рејал.
„Океј, дечки. Слушајте ја задачата: ’Да се дознае кој ги дизајнирал лампите на плоштадот’...“
По еден краток поглед на канделабрите извикав „Па овие се на Гауди!“. Серхио како организатор потврди.
„Јеее! Океј, продолжувам! ...’и да се научи детска каталанска песничка, да се пее и да се игра’.“
„Оу, шит. Кај ќе убедиме сега некој да ни пее детски песнички?“ извика Ѓуро.
„Мора да бараме, ајде!“ врати Петра.
Прашај едни – туристи, прашај други – пак туристи. Прашавме едни старци што седеа на клупите, а тие пола саат се убедуваа кој од нив најдобро пее за да не научи. Се откажавме од нив и отидовме кај полицајците што патролираа наоколу.
„Извинете, може да ни помогнете?“ Не гледаа намќоресто. „Играме игра што се вика ’Сити Рели’. За дадено време мора да одиме на одредени места низ Барселона за да ги запознаеме, а патем да одговараме на прашања и да исполнуваме задачи за поени. Е, тука, на плоштадов, задачата ни е да најдеме некој да не научи типична детска каталанска песничка...“
Нивните лица се разведрија.
„Уф, кај не најдовте? Не сме од Каталонија.“ одговори едниот.
„Чекај, нели имаше една...“ после кратко мислење се заинтересира другиот и почна да пејуцка „Тан тана нан тан, тан тана нан тан...“
„Да, да, одеше некако... Бајжан нан тан, тан тана нан тан, уна ноја, уна ноја, тан тана нан тан тан, ун гато и ун тан тан... Да, да!“ се потсети првиот.
„Може да ни ја напишете? Колку да разбереме?“ прашав и му тутнав лист и пенкало во рака.
„Да, нема проблем“ и почнаа да пишуваат со меѓусебни консултации.
„Дечки, бидејќи нема игра песничкава, дај да ја играме ’Ринге, ринге, јаја’, може?“ не праша Јеја од Хрватска.
„Еј, супер!“ довикна Ѓуро и на брзинка и објасни на Унгарката како се игра. Кога полицаецот заврши со пишување, го замоливме уште еднаш да ни ја испее. Си ја потпевнавме сите со него, колку да ја научиме мелодијата.
„Ок, фатете се за рака, еве го текстот ќе го држам. Сите... ајде, почнуваме!“ реков.
„Серхио, снимај!“ викна Јеја.
| 
