Како штркот го заеба џуџето Џибо

26 Април, 2006 - 00:30

Џуџето Џибо повторно се изнервира бидејќи го пратија назад во поправниот дом за џуџиња помошници на Дедо Мраз, откако и оваа година подметна неколку петарди во пакетчињата за добри деца.
Реши да избега, а знаеше и како. Па не беше таму прв пат! Го затна носот и дувна со сета сила – и наеднаш, се најде надвор, во шумата близу домот. Се прошета наоколу, задре по некој зајак, и кога се обидуваше да му ја запали опашката на петтиот, забележа една двојка близу до езерото како води љубов. Се прикраде до блиска грмушка, ги поттргна високите гранчиња и злобно се насмеа. Не можеше да издржи! Трепна два пати со десното око, потоа три пати со левото, ги доближи рацете до устата и силно дувна во нив.
И кондомот пукна.

Две недели подоцна, Маре му се јави на Даре да му каже дека и’ доцни неколку дена. Тие знаеја дека ќе се земат порано или подоцна, имаа и многу други планови, но еден од оние поблиските не беше дете. Даре се изнервира за неквалитетот на кондомите во денешницата и го колнеше Марфи што тие мораа да бидат дел од трите проценти неуспешна работа на гумените заштитници. Се јави кај татко и’ на Маре со стегнати заби и и’ја побара раката со сребрен прстен, од поефтините. Нормално, желбата на Маре и Даре да имаат голема журка за другарите пропадна, зашто мораа да ги слушаат старите и да имаат голема старинска свадба каде милијарда непознати далечни роднини ќе смрдат со ефтини парфеми и опијанети ќе ги бацуваат во уста(!).

Во октомври, кога штрковите беа веќе неколку месеци отидени на југ, еден леташе кон север и носеше огромен орев завиткан во врзоп. Си мислеше како тоа на цртаните филмови секогаш летаат со врзопи и во нив бебиња со главите виснати надвор и си се насмеа колку биле глупави. Долета близу Скопје, на адресата што му беше напишана во внатрешноста на десното крило (за да не ја заборави), го спушти оревот пред вратата и заѕвони три пати, како секој чесен поштар. Отвори Даре, потпиша белешка и додека го внесуваше пакетот внатре, штркот одлета назад на југ.
Ја викна Маре да дојде од кујната каде таа спремаше некои колачи со кокос и двајцата седнаа покрај оревот. Тој го најде механизмот за заклучување на големата лушпа, длабоко воздивна и го отвори. Од внатре ги заплиска невидено чувство, чувство за едно мало совршенство. И знаеја дека ништо повеќе нема да биде исто како порано.

Џибо гледаше од прозорот внатре, додека есенскиот дожд го плискаше по грбот. Пукна од мака и од толку љубов му се слоши, па реши да се врати назад во домот и да проба да му се умилкува на Дедо Мраз да го прими назад во работниците, за да може да продолжи да прави други пакости, како порано.

Посветено на другар ми што наскоро ќе стане тато :)