1 Февруари, 2006 - 02:52
После подолго време отидовме некаде сами, јас и тој. Мљацкавме дип, некој чуден сос што корне на лук со домашно лепче и пиевме сангрија. Нормално, не толку добра како мојата, оригинална по андалузиски рецепт, ама добра. За лукот не се грижевме, имавме мастики. Потоа се тркавме кој ќе издржи повеќе во јадење пикантен сос со тако чипсот! Ќе изгубев секако, ама се смеевме. Се чувствував како на првиот состанок за кој и не знаев дека е состанок! Тогаш пиевме пиво и мелевме кикирики. Тој ме шармираше со неговите интелектуални занимации, а јас него со упорноста да издадам два броја ВиЗиЈа. Сега - ништо сменето, освен што знаев да го скршам филмот сред смеење, а и малку сме постари.
“Супер сме бе! Вака да ни биде кога ни е најлошо!“ Се согласив.
Нема коментари:
Објави коментар